Opis
Stan prawny na 1 lipca 2019 r.
Zgodnie z art. 1 Kodeksu karnego Islandii z 1940 r. odpowiedzialno-ści karnej podlega ten tylko, kto popełniaczyn uznany przez usta-wę za karalny lub czyn całkowicie do niego analogiczny. Zasada ta,wzbogacona o element intertemporalny, znajduje potwierdzenie w tekścieKonstytucji Islandii. W myśl art. 69 ust. 1 zdanie 1 odpowiedzialności karnejpodlega ten tylko, kto popełnia czyn uznany za karalny przez ustawę obowiązującą w chwili jego popełnienia lub czyn całkowicie analogiczny. Przyjęte tutajrozwiązanie – dopuszczenie tzw. analogii z ustawy (analogia legis) jako podstawy odpowiedzialnościkarnej – oznacza niewątpliwie odejście od ścisłej realizacji zasady ustawowejokreśloności znamion typu czynu zabro-nionego pod groźbą kary. Kara może zostaćjednostce wymierzona nie tylko w sytuacji, gdy jej zachowanie odpowiadać będzieustawo-wemu opisowi przestępstwa, ale także wtedy, gdy sędzia dopatrzy się,,całkowitej analogii” pomiędzy owym zachowaniem a ustawowym opisemprzestępstwa.Znamienne przy tym, że na gruncie islandzkiego systemu prawnego regulację tę zwykło się postrzegać jako podstawę obowiązywania zasady nullum crimen sinelege, co więcej zaś- równoważną regulacji art. 7 ust. 1 EKPC4. Podkreśla się,że jak sam fakt zadeklarowania w porządku prawnym zakazu analogii w prawie karnym nie przesądza o poszanowaniu „konwencyjnej” zasady nullumcrimen sine lege, tak i wysłowienie w ustawie karnej wyjątku odzakazu analogiinie przesądza o braku jej poszanowa-nia. Właściwą gwarancją,jaką EuropejskiTrybunał Praw Człowieka wyprowadza z art. 7 ust. 1 EKPC, nie jest bowiem ustawowa określoność, a przewidywalność prawa karnego. Tymczasem, jak wynikać ma z wyroku w sprawie Dragotoniu i Militaru-Pidhorni przeciwkoRumunii, Europejski Trybunał Praw Człowiekagotów jest zaakceptować skazanieoparte o analogię, jeżeli rozstrzygnięcietakie dało się przewidzieć w oparciu odotychczasową linię orzeczniczą lubpoglądy doktryny.
EAN: 9788395383533
